The Queen’s Gambit – Schaakmateriaal

Scene uit de eerste aflevering – een Netflix Original

De Netflix serie The Queen’s Gambit blijkt een groot succes. Naast dat deze serie goed wordt bekeken, blijkt de serie de interesse voor het schaken wereldwijd flink aan te wakkeren. Jammer voor schaakverenigingen dat ze in deze tijd van Corona geen nieuwe leden kunnen verwelkomen. Onze vereniging staat in ieder geval klaar om -zodra het even kan- nieuwe enthousiastelingen voor deze denksport welkom te heten.

Maar hoe kun je gedurende de lock down toch een goede start maken met het schaken? Online zijn er genoeg sites waar je schaken kunt leren. Maar je ontkomt er niet aan om een schaakspel aan te schaffen wanneer je wat dieper in posities wilt duiken. Een schaakspel hoeft niet duur te zijn, maar miskopen liggen op de loer.

Het belangrijkste is een goede verhouding. Stukken die verzuipen staan bijvoorbeeld op een bord dat veel te groot is. Wanneer het bord echter te klein is, dan staan de stukken zo dicht tegen elkaar aan dat je het overzicht kwijt raakt. Een goede schaakwinkel kan je daarin adviseren (Raindroptime, Schaakinkel Het Paard, De Beste zet, Schaakbond).
In de Netflix serie is het af en toe wel slecht gesteld met het schaakmateriaal. Zo is de eerste set die Beth Harmon koopt er eentje met een oprolbaar lederen bord, wat niet fijn schaakt. Ook zie je tijdens veel partijen plastic schaakmateriaal gebruikt worden dat in die tijd nog niet bestond. Er werd destijds bijna uitsluitend met houten stukken gespeeld (of soms been / ivoor).
Laat je ook niet verleiden door schaakspelen in etalages. Allerhande glazen schaakspelen en sierschaakspelen zijn voor toeristen. Een schaakliefhebber laat die links liggen.

Dit zijn geverfde houten stukken, dat waren vroeger de wat goedkopere schaaksets. Maar de verhoudingen zijn uitstekend: echt clubgereedschap.
Dit is het schaakspel van William Shaibel, ook hier: geverfde houten schaakstukken. Prima verhoudingen, geschikt voor toernooien.
Eén van de vele plastic sets die we voorbij zien komen. Dit is een budget schaakspel dat vooral in de VS wordt gebruikt op clubs en scholen. Maar niet in die tijd. Ook de schaakklok is een recenter model (jaren 80 / 90).
Een oprolbaar bord is een slecht idee. Bovendien schuiven de stukken niet prettig. De stukken van Beth zijn wel van goede kwaliteit.
Plastic stukken op een houten bord. Het kan. Alles kan. Maar het is niet fraai.

Tot slot
In de serie zien we van alles voorbij komen. Het is niet zo dat men in deze serie totaal geen aandacht heeft besteed aan de aankleding. De speelzalen zijn erg mooi gekozen, en ook de hotels waar de grootmeesters verblijven. Echter aan schaakstukken -en borden had net wat meer zorg besteed mogen worden.

Echter wat het op dit vlak ruimschoots goed maakt is de finale partij van de serie in Moskou. Daar worden prachtige schaaksets gebruikt, mooie ouderwetse klokken uit die tijd, en even zo mooie demonstratieborden. De typisch Russische schaaksets kloppen helemaal met wat er destijds werd gebruikt. Een feest voor het oog!

Geef een reactie